80' lerde doğup, 90' lar ergeni olarak büyüyen ben, bugünler için daha farklı şeyler hayal ediyordum. Yani en basit olarak trafik derdimiz olmamalıydı. Ben uçan ayakkabı istiyordum ama uçan kaykay da olurdu. Ama gel gör ki en ufak bir ilerleme yok. Ölmeden uçan ayakkabı giymek hala en büyük hayalim...
O zamanlar çok masum ve güzeldi her şey . Tamam o zaman da vardı kötülükler, her zamanda olacak ama bu kadar aleni olup, bu kadar cezasız olması gerileme ötesi bir şey. En azından biz sokaklarda oynayabiliyorduk. Hava kararmadan eve dönmek şartıyla. Evet dönmemişliğim de çoktu, en fazla terlik yiyorduk. Bir de bol anne çenesi çekiyorduk ki bir çoğumuz bunun yerine terlik yemeği tercih eder.
Biz insanlık olarak ileriye gidiyoruz belki duygular olarak çok gerideyiz. Gelişen teknoloji, makineleşme sanırım bizlerin en çok kalplerinde makineleşme yarattı. Vicdanlar çöp oldu.
Sokaklar güzeldi, bir sürü Park bahçe vardı. Hayvanlar özgürce dolanıyordu. Şimdilerde ağaçlarımıza, nefesimize kıyıyorlar, parklarımız otopark oluyor , hayvanlarımız sokaklardan toplanıyor, şiddet ve ölüm dolu yaşıyoruz. Ve bunlara sesimizi sadece sosyal medya da cikarabiliyoruz. Çünkü konuşmak tehlikeli , yazmak da tehlikeli. Düşüncelerimiz hep tehlikeli ama yapılan tüm kötülükler çok legal. Nasıl bu hale geldik, biz büyürken neler oldu anlayamıyorum çoğu zaman. Hani güzel günler gelecekti, nereye gitti o günler? Güzellik ile kötülük ne zaman eş değer oldu ve ben ne ara bunları kaçırdım..
Umudum var mı bilmiyorum arada git gel yaşıyorum. Hala kalan bir kaç iyi yüreğe tutunuyorum. Haberleri daha az izliyorum. Zaten bir çoğu şartlara göre uyduruluyor. Sanırım hepimiz çok uydurma hayatlar yaşıyoruz. Kendi adıma vicdanımı koruyorum yapacak başka neyim var bilmiyorum. Bir de bol bol dua ediyorum, herkes vicdani kadar iyi bir hayat yaşasın diye. Ve geleceğe daha da büyük bir korku ile bakıyorum...
Allah yardımcınız olsun vicdanlı dostlar!
