3 sene önce bugün, küçük kıyametten saatler önce dönmüştüm yolculuğumdan. Sancılı bir süreçteydim. Yemek yiyemiyor, uyku uyuyamıyor, nefes almakta zorlanıyordum. Ama o sabah İstanbul' a döndüğümde çok iyiydim. Saatler sonra bitecek bir süreç olsa da iyiydim.
İyi olmak için yola çıkmıştım. İşsiz kalmış, üstünden bir hafta sonra çocuklarımdan (kedi) birini kaybetmiş, beş gün sonra da sevgilimden ayrılmıştım. Günlerce ağlamanın üstüne, karşı komşumla Adana' ya bilet almış, otobüsle yola koyulmuştuk. Uzun saatler süren gece yolculuğunda bol bol dua etmiştim. Duanın insanı rahatlatan bir yanı var, hangi dilde olursa olsun, gerçekleşsin ya da gerçekleşmesin dua etmek insana iyi terapi oluyor. Biliyorum bu süreç geçecekti, bir süre sabretmem gerekiyordu. Kaybettiklerimiz adına, belli bir yas süresinin olması gerektiğine inanırım. Zaten istesem de , istemesem de üzülecektim. Sadece süreci uzatmak insanın kendisine yapacağı en büyük günahlardan biridir benim için.
Uykusuzluk ve yol yorgunu olmamıza rağmen , hemen Yılanlı Kaleye çıktık. Şansımıza hava çok güzeldi, güneş tepedeydi, biz de tepedeydik. Tırmanmak baya zordu. Ama kalenin tepesinde, o manzaraya bakarken, iyi ki dedirtmişti..
Sonrası için Tarsus' a ilerledik. Şahmaran Hamamı'na gittik, Danyal Peygamberi ziyaret ettik. Orada ne kadar çok ağladım, o kadar çok dua ettim ki, kelimelerle anlatmam mümkün değil. O gece herkes gitti, ben bir gün daha kalmaya karar verdim. Hayatımda ilk defa hiç tanımadığım bir yerde, bilmediğim otelde tek başıma kaldım. Gece yatarken kapıma sandalye dayamıştım. İnsana güvenimiz günden güne tükenirken, yine de yalnız bir şeyler yapmaktan hoşlanıyordum.. Ertesi sabah yani 4 şubat 2023 günü, tek başıma bütün Tarsus' u gezdim. Eski kiliseler, kuyular, mağaralar, tarihi neresi varsa gezdim. O gün işsizlik maaşımda yatmıştı ve oradan Adana' ya geri dönüp, bir gün daha mı kalsam yoksa başka bir şehir tercih etsem arasında git gel yaşıyordum. O sırada bir arkadaşım aradı ve bana dön, yardımın lazım dedi. Dolu dolu iki gün geçirmiş, bir sürü tarihi yer görmüştüm, aslında dönebilirdim. Ama hazır param da varken, yeni yerler görebilirdim de. Bir süre sonra otogara gidip, bilet almaya karar vermiştim ve zar zor bir yerden bulmuştum. Evet içimde eksik kalan şeyler vardı, belki başka yerleri gezseydim daha güzel olabilirdi ama içimden bir his dön dedi. Otogarda beklemem gerekiyordu, ben de oturup yazı yazdım, kitap okudum ve otobüs saatine kadar oyalandım. Yolda olmak, yolculuk yapmak, bana hep çok iyi gelmiştir. Eskiden beri her kötü zamanlarda, kaçarak kendimi toparladığım çok olmuştur. Artık şartlar ve evdeki hayvan sayısı fazla olduğundan çok şansım olmasa da hayali bile güzel geliyor.
Daha iyiydim ve eve doğru yolculuktaydım. Uzun yolculuğun sonunda, 5 Şubat 2023 saat sabah 7 de evde olmuştum. Sonunda kendimi iyi hissediyordum, en azından evde nefes alabilmeye başlamıştım.
Ama her şey yine tepe taklak olmuştu. Ertesi sabaha karşı her şey değişti, 6 şubat 2023 depremi, herkesi mahvetti. Haberlerden başımızı kaldıramıyor, o görüntüleri gördükçe hüngür hüngür ağlıyorduk. Her şey çok kötüydü, bir sürü insan, bir sürü ihmalden ölmüştü. Günlerce kurtulanları bekliyorduk, insanlar yardımlara koşuyordu. Tam bir felaketti her yer, kaç il, kaç ilçe, kaç mahalle, kaç sokak, kaç insan, kaç hayvan... Sayısını asla bilemeyeceğimiz bir sürü kayıp.
Travma üstüne, travmalar geçirme sonucu artan panik ataklarım ve üzüntülerim vardı. Bunca acı nasıl geçecekti bilmiyordum. Ama yaşanılanları düşününce halime şükretmiştim. O gün dönmeseydim küçük çaplı da olsa ben de yaşayacaktım. Kimseyi tanımadığım şehirde, bilmediğim bir yerde, yalnız başıma bu şiddetli depreme yakalanacaktım. Kim bilir nasıl dönecektim?
Ama dönmüş olsam da kendimi güvende hissetmiyordum. Bu ülkede güven en büyük sorunumuzdur. Ve sanırım bu asla düzelmeyecek. Asla hiç bir zaman güvende olmayacağız. Bu dünyada sadece güçlüler kazanacak.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder