‎İnsan yaşlandıkça aptallaşıyor mu yoksa umursamazlık gelişip insana yerleşiyor mu? Kendimden biliyorum eskiden baya akıllıydım. Yani insanların gerçek yüzünü görüp, kendimi kollardım, kimse kazık atmadan ortadan sıyrılırdım.

‎Ya da kimsenin ne yaptığı umrumda değil. Yani ufak hesaplar peşinde koşmuyor, ahlaklı bir insan olduğum ve herkesi de kendim gibi gördüğüm için beklemiyorum .

‎Ah dürüst olmak , adaletli olmak bu dönemin işi değilmiş bunu anlıyorum. Yoksa bu kadar çok olmaz. Bu kadar kötülük çok fazla ve dostlar! Ve ben tahammül edemiyorum.

Sanırım çok aptal olmalıyım.

‎