Yağmurlu bir yaz gününde, çıktım yola; Kaç senedir gitmek istediğim Bodrum tatiline, cenaze için gitmek üzere..
Otobüs yolculuğunu severim, düşünmek ve dinlenmek için bir süre verir insana..
Çocukluğumun eksilmelerini bildiren bu yolculukta, gidiyorum amcamı uğurlamaya. Ve bilmiyorum ki olanla, ölene çare yok bu hayatta.. keşkelere de yer yok. Keşke diyecek çok şeyim var ama keşke demek yok. Olan oldu, olması gereken olduruldu.
Zaten giden gitmiştir, umrunda değildir. Kalan için zordur, çünkü özlem vardır, keşkeler vardır... Keskelerimle barıştım, sadece özlemek zorluyor insanı.
Otobüs yolculuğunu severim, o kalabalığın içinde aslında nasıl yalnız olduğumuzu anlatır bize.. düşünmek için zaman tanır, yalnız kalmak içindir.
Gideni, yolcu etmeye gidiyorum. Sevgiyle göndermeye. Bazı şeyler zor bu hayatta ama insan her şeyi yenebilir..
Bir gün tekrar buluşmak umuduyla, iyi yolculuklar amca...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder