ölmüşüm...

şimdi bana dediler ki sen öldün! yok dedim ben ölmedim..
yok yok dediler ve direttiler; sen öldün biz biliyoruz...
allah allah ama yaşıyordum ben?!
anlatın dedim,anlattılar ama anlamadım..
sora bir kaç dosta gittim,sordum; ben öldüm mü?
yaşıyor musun ki?
hala anlamadım...
bana diyenlere gittim,anlatın dedim en yalın dilde..
dediler ki; bedenin yaşıyor ama ruhun bizlere,sizlere,onlara ömür...
o ne demek dedim?
gayet net dediler...
sora öğrendim ki;bedensiz de yaşarmış ruh..
ölüm sebebiyse ruhumun çok acıtıcı..
ben farkına varmadan,ben anlamadan, ruhuma tecavüz etmiş,
kötünün teki..ee dayanamamış bu ruh tecavüze...
intihar etmiş sessizce...
şimdi ruhum nerde bilmiyorum ama ben onsuz yaşıyorum...

aşk yok artık...

aşk öldü,ölürken öldürdü...herkes yalancı,herkes sahtekar..bugun çok seven yarın arkandan vurandır..kalbi olanlara geçmiş olsun diyorum,çünkü insanlık kötülük hastalığına yakalanmış... ve kalıcı hasarlar bırakıyor insanlarda...bulaşıcı da...artık herkes kötü...tek emeli acıtmak...
kötülerin tek yaptığı onları seven iyileri yok etmek...iyiler direniyor ama görünen o ki yenilicek iyilikler..bulaşıcı hastalık çılgınlar gibi ilerliyor...bağışıklık sistemleri çökmek üzere iyilerin.. pes etmeliler mi acaba?etmeli miyim? direnmeye değecek insanlar kaldı mı? kime güvensen tekmeyi basıyor, kimi sevsen arkandan oyunlar yapıyor...tanrım nerdesin? pes mi ettin kötülere karşı? iyiler birleşse başarırlar mı, kötüleri yenebilirler mi? yoksa uyum mu sağlamalı? bilemiyorum.. kötünün biri kalbimi çıkardı yerinden ve attı yerlere...üstünde tepindi,bakakaldım öylece.. şaşkınlıktan,üzüntüden,acımdan donakaldım...dümdüz ve paramparça kalbim...canım acıyor.. bazı iyiler iyileştirmeye çalışıyor..ama kalbim üzüntüden olumlu tepki vermiyor... çok acıyor.. çok acıtıyor...
tanrım kurtar beni bu pis hayattan;ölsem,gelsem yanına ve kurtulsam...ahhh ölüm bir kurtuluş, zor olan yaşamak diyor güzel bir filmin,güzel bir sahnesinde...mutluluklar ve sevgiler,film ve kitapların dışına çıkamıcak mı? masal olarak mı kalcak? tanrım bu dünyanın sonu nereye gidecek ki? kıyamet kopsun alsın götürsün beni...

teşekkür...

bugün benim doğum günüm..en mutlu günüm:) yaş ilerlerken, ölüme biraz daha yaklaşırken nasıl mutlu günüm olur?ölüme yaklaşmak belkide mutluluktur?! ölüm kolay, yaşamak zor.. yaşamanın en güzel yanı,yaşarken sevdiklerinin ve sevenlerinin olması..
taygunun,memoşun,dalyamın yanımda olması mükemmelken, begümün, pelinin, annemin, babamın, tubişin,nazan ablanın,aslının,borettinin,nurdanın,gökçenin ve daha bir sürü sevdiğimin olmaması üzücü olsada, yanımda olduklarını hissetmem yeterli...bazen mesafelerin önemi olmuyor hayatındaki özel insanların sana hissettiklerinden ötürü...bedensel eksiklik olsada,ruhsal eksiklik yaşamıyorum asla... zaman akıyor,sona yaklaşıyorsun..her gün biraz daha ölüme yakınlaşıyoruz;ne zaman,nerede bulacağını bilmiyoruz ama vakit gelene kadar sevgiyle geçirmeli tüm hayatı... yanlış insanlardan uzakta,fani şeyleri takmadan,huzurlu yaşam, eşittir mükemmel yaşam...
tanrı herkesi şeytanlardan ve onların pisliklerinden koruyup, özel insanlara sahip kılsın... tabi bunu hakedenlere versin..bugün benim doğum günüm,en şanslı günüm.. çünkü yanımda sevdiğim, taygunum...ve yanımda hissettiğim bir sürü özelim:) dünyanın en şanslısıyım...
hediyelerin için teşekkürler tanrım...

can sıkıntısı ve getirdikleri...

bu aralar sadece tüketiyorum..üretim sıfır..hiç birşey yapmadan,yaşamanın ne kadar sıkıcı ve insanı zayıflatan birşey olduğunu öğreniyorum..hayatta hiç birşey yapmadan da bir şeyler öğrenebiliyormuşuz,bunu da öğrenmiş oldum..boş,bomboş bir odada kapana kısılmış gibiyim..enerjim sıfır..işlemeyen demir paslanır..yaşa ve gör..kendi kendime bahaneler üretiyorum işte..boşluğun yarattığı sıkıntılar.. boşluktan kurtulmaya çabalamayıp,kendi kendimi boş olsanda bir şeyler öğreniyorsun diye kandırmam da gerçekten çok başarılı.. boş olsamda başarılıyım hesabı.. ama kanımı emen bir şeyler var..sanki engelliyorlar beni..yapma,hayır birşey üretme..boş boş takıl..iyice alıştım bu duruma..nasıl düzelir ki? şimşek çaksa kafamın tam ortasına, ya da gökten saksı düşse?olur mu bir değişiklik? kendimi motive etme çalışmalarım da suyunu çekti..yan gel yat osman..
7 günahtan tembellik tam üstüme yapışmış durumda..diğerlerini de benimsememe az kaldı..cehennemim kapıları sonuna kadar açık ve beni beklemekte..vip bölümünde yerim ayırtılmış durumda..cennetin uzağından bile geçmek hayal bana..annemin dediği gelir hep aklıma;hayalle yaşayan osurukla can verir.. ölürken,azrail dibinde seni almaya gelmişken,korkudan altına sıçmak yerine osuruyormuyuz acaba?
aslında yapacak çok şey varken,hiç birşey yapmamak ne demek ki? öldüm de haberim mi yok? evet evet ölmüş olmam lazım..ben bu değilim..
ben öldüm...

hayal

herkes sustu;şehir sustu,ben sustum! suspus olduk. kalbim kapkara oldu. dünya karanlığa büründü, benim karanlığım tüm insanlığı kapladı.. herkes öldü, ben kaldım..
belki de ben öldüm, herkes kaldı.. durdum,durdun,durdular... ne yaparsam onu yaptılar. ben yokum, sen varsın! silindim,sildim! gömdüm ruhumu dünyanın dibine.. sende benimle gömüldün, kalbimin en kuytu ve ıssız yerinde kalarak...
hiç olmadık ki. hayaldi, kandım. kandırıldım. sevdim, sevildiğimi sandım! artık ruhu kayıp ya da çalınmış bir canlıyım... ruhum senin yanında, yatağında. her gece uyur senle, sen uyurken o da senle.. yalnızken 2 kişisin,2yken 3! bunu bil öyle yaşa bundan sonra!
ben yokum,yokum... artık sende yoksun.. hiç olmadık..

...

nedir bu sıkıntı,içimi kaplayan kasvet?! deniyorum,düzelmiyor..neden bir türlü yolunda gitmiyor?!
küçük bir umut doğuyor..öyle gidecek sanıyorsun,birkaç gün oyalıyor.. sonra bir anda tepetaklak..yanılıyorsun.. hep kendini yeniliyor umutsuzluklar..
can sıkıntıları..
kanımı kuruttunuz,doğanın kazıkları.. evrene bırak,olumlu ol..
ee bıraktım,ee olumluyum? nedir evrenin sırrı? çözebilen var mı?!
yaşamı,yaşanılır kılan nedir,bunu bilen var mı?
ya sorularıma cevapları verebilecek olanlar var mı?
çözdüm,biliyorum..hep aynı son.. hep bombok!!!
türküler çalıyor, küllüğüm doluyor.. kalbim, küçük çarpıntılara direniyor.. beynim dayanamıyor!dur diyor ama durmuyor..
ben duruyorum..gözlerim donuyor.kalbim pes ediyor. sıkılmaktan,sıkılmayı yineliyorum..ruhum,bedenim,hücrelerim,her bir organım, kendini bir yere ait hissetmek için çırpınıyor!
ve pes..
ruhum gidiyor;alıyor başını,bavulunu..terki diyar ediyor..

birzamanlaraşkvardı...

ben bir masal kahramanıydım ve kendi masalımda kaybolmuştum..herşeyi kaybettim..kendimi bulamıyorum..yol gösterenlerimde gitti,herkes beni terk etti..
bir zamanlar aşk vardı;o da gitti,beni terk etti..yerine kabusları koydu..
kulaklarımda bir şarkı çalıyor,bitmek bilmeden başa sarıyor..bittersweetsymphony..
o çalıyor,ben dinliyorum..ve hatırlıyorum herşeyi birbir...kaybolduğum masalımın
dağında bu şarkı yankılanıyor..arada kuşlar ötüyor,yusufcuklar hızlı hızlı geçiyor..
yarış halindeler..uzaklardan gelen sesler var ama çok uzaktalar.. anlayamıyorum..
yoksa o sesleri kafamda ben mi uyduruyorum..yoksa bu masalda bir uydurmaca mı?
hayal miydiler? yoksa bende mi bir yalanım?