can sıkıntısı ve getirdikleri...

bu aralar sadece tüketiyorum..üretim sıfır..hiç birşey yapmadan,yaşamanın ne kadar sıkıcı ve insanı zayıflatan birşey olduğunu öğreniyorum..hayatta hiç birşey yapmadan da bir şeyler öğrenebiliyormuşuz,bunu da öğrenmiş oldum..boş,bomboş bir odada kapana kısılmış gibiyim..enerjim sıfır..işlemeyen demir paslanır..yaşa ve gör..kendi kendime bahaneler üretiyorum işte..boşluğun yarattığı sıkıntılar.. boşluktan kurtulmaya çabalamayıp,kendi kendimi boş olsanda bir şeyler öğreniyorsun diye kandırmam da gerçekten çok başarılı.. boş olsamda başarılıyım hesabı.. ama kanımı emen bir şeyler var..sanki engelliyorlar beni..yapma,hayır birşey üretme..boş boş takıl..iyice alıştım bu duruma..nasıl düzelir ki? şimşek çaksa kafamın tam ortasına, ya da gökten saksı düşse?olur mu bir değişiklik? kendimi motive etme çalışmalarım da suyunu çekti..yan gel yat osman..
7 günahtan tembellik tam üstüme yapışmış durumda..diğerlerini de benimsememe az kaldı..cehennemim kapıları sonuna kadar açık ve beni beklemekte..vip bölümünde yerim ayırtılmış durumda..cennetin uzağından bile geçmek hayal bana..annemin dediği gelir hep aklıma;hayalle yaşayan osurukla can verir.. ölürken,azrail dibinde seni almaya gelmişken,korkudan altına sıçmak yerine osuruyormuyuz acaba?
aslında yapacak çok şey varken,hiç birşey yapmamak ne demek ki? öldüm de haberim mi yok? evet evet ölmüş olmam lazım..ben bu değilim..
ben öldüm...

hayal

herkes sustu;şehir sustu,ben sustum! suspus olduk. kalbim kapkara oldu. dünya karanlığa büründü, benim karanlığım tüm insanlığı kapladı.. herkes öldü, ben kaldım..
belki de ben öldüm, herkes kaldı.. durdum,durdun,durdular... ne yaparsam onu yaptılar. ben yokum, sen varsın! silindim,sildim! gömdüm ruhumu dünyanın dibine.. sende benimle gömüldün, kalbimin en kuytu ve ıssız yerinde kalarak...
hiç olmadık ki. hayaldi, kandım. kandırıldım. sevdim, sevildiğimi sandım! artık ruhu kayıp ya da çalınmış bir canlıyım... ruhum senin yanında, yatağında. her gece uyur senle, sen uyurken o da senle.. yalnızken 2 kişisin,2yken 3! bunu bil öyle yaşa bundan sonra!
ben yokum,yokum... artık sende yoksun.. hiç olmadık..

...

nedir bu sıkıntı,içimi kaplayan kasvet?! deniyorum,düzelmiyor..neden bir türlü yolunda gitmiyor?!
küçük bir umut doğuyor..öyle gidecek sanıyorsun,birkaç gün oyalıyor.. sonra bir anda tepetaklak..yanılıyorsun.. hep kendini yeniliyor umutsuzluklar..
can sıkıntıları..
kanımı kuruttunuz,doğanın kazıkları.. evrene bırak,olumlu ol..
ee bıraktım,ee olumluyum? nedir evrenin sırrı? çözebilen var mı?!
yaşamı,yaşanılır kılan nedir,bunu bilen var mı?
ya sorularıma cevapları verebilecek olanlar var mı?
çözdüm,biliyorum..hep aynı son.. hep bombok!!!
türküler çalıyor, küllüğüm doluyor.. kalbim, küçük çarpıntılara direniyor.. beynim dayanamıyor!dur diyor ama durmuyor..
ben duruyorum..gözlerim donuyor.kalbim pes ediyor. sıkılmaktan,sıkılmayı yineliyorum..ruhum,bedenim,hücrelerim,her bir organım, kendini bir yere ait hissetmek için çırpınıyor!
ve pes..
ruhum gidiyor;alıyor başını,bavulunu..terki diyar ediyor..

birzamanlaraşkvardı...

ben bir masal kahramanıydım ve kendi masalımda kaybolmuştum..herşeyi kaybettim..kendimi bulamıyorum..yol gösterenlerimde gitti,herkes beni terk etti..
bir zamanlar aşk vardı;o da gitti,beni terk etti..yerine kabusları koydu..
kulaklarımda bir şarkı çalıyor,bitmek bilmeden başa sarıyor..bittersweetsymphony..
o çalıyor,ben dinliyorum..ve hatırlıyorum herşeyi birbir...kaybolduğum masalımın
dağında bu şarkı yankılanıyor..arada kuşlar ötüyor,yusufcuklar hızlı hızlı geçiyor..
yarış halindeler..uzaklardan gelen sesler var ama çok uzaktalar.. anlayamıyorum..
yoksa o sesleri kafamda ben mi uyduruyorum..yoksa bu masalda bir uydurmaca mı?
hayal miydiler? yoksa bende mi bir yalanım?

Pelout'a

nerden başlasam,nasıl anlatsam ki?! anlamıosun,anlamıcaksın..
kaybetme korkusu..bir tek sana mı aittir sanırsın ki?hepimizin acıları var;kırgınlıklar,kaybettikleri..bende sewdiğim bazı insanları kaybettim..kimi uzak diyarlarda,kimiyse yakında ama bir o kadar da uzakta..evet acıdı,hem de çok acıdı..ama gömdüm içime..gömmeliydim çünkü..yoksa beni gömeceklerdi.. acılarla,kayıplarla büyüyoruz yaşamak bu demek belki de..ama kaybettiklerimizin yanında,bir de hep var olanlar ve yeni kazanacaklarımız var..ve bence sırf bunlar için de olsa yaşamaya değer..her yeni gün belki birşey kaybediyorsun..
ama her yeni günde bir şeyler de kazanıyorsun..
ben polyanacılık oynacak bir insan değilim ama düşün ki,her sabah uyandığında güneş gözlerine giriyor..çünkü gözlerin onu görüyor..gece uyurken zorlansanda,sabah kalkıyorsun ve işe gidiyorsun.. çünkü ayakların var,yürüyebiliyorsun.. kalkabiliyorsun çünkü sağlıklısın..bazı günler para olmuyor ama sen yine de dışarıda,arkadaşlarınla olabiliyorsun.. çünkü yalnız değilsin..bazen annen sinirini bozuyor,çok konuşuyor ama onu kaybetmekten korkuyorsun..çünkü ona sahipsin..
güneşi göremeyenler var..çünkü gözleri yok..saatlerce yürüyerek işe gitmek için, kıçını yırtanlar var..çünkü bunların ayakları yok..bazı insanların hiç dostu yok.. sahte insanlarla çevrili hayatları..bazıları yetimhanede doğuyorlar..onların ne anneleri,ne de babaları var..sen bunların hepsine sahipsin..herşey tam senin istediğin gibi olmaz,her istediğine sahip olamazsın..ama bence zaten çok güzel şeylere sahipsin...bırak yalan olan gitsin,sevmeyen çıksın hayatından..sen zaten fazlasıyla doğruya sahipsin..bunlarla mutlu olmayı bil..
hayat gerçekten mucizelerle dolu..seni öldürmeyen acı güçlendirir..bunu sakın unutma!!
tek yapman gereken mucizeleri kucaklamak.

biz..

karanlık..kapkaranlık..ben yürüyorum..o da yürüyor arkamda..çok sessiz..onu farketmedim sanıyor..ama yanılıyor..onu hissediyorum..görmem gerekmiyor..o,benim,ben de o!..o daha bunu bilmiyor..ama öğrenicek yakında..sonu görünmeyen karanlığa ilerliyorum,o da beni takipe devam ediyor..evet o da beni seviyor..sessiz,çok sessiz..adımlarım duyulmuyor..onunkilerde..karanlık ve sessiz..
ama kafamda orkestra çalıyor..kalbimde yerinden çıkmak üzere..arkamda olduğunu bilmek,onu hissetmek,kalbimin çarpmasına sebep oluyor..o bilmesede,kaderim o benim..onunki de benim..hem beni takip ediyor,hem de benden kaçıyor..kafası çok karışık..çözmek lazım..ben çözdüm kendimi..o da çözmeli..hazırım kaldırmaya kalkanlarımı,o da hazır olmalı..anlamalı..görmeli..beni istediğini kabul
etmeli..görmeli gerçekleri..görebilcek mi? göstermeli miyim yoksa?
kaderimse,kendi bulmalı öyle değil mi?karanlıkta ilerlemeye devam..bitmiyor yol..yoruldum..o da yoruldu..oturmalı bir köşeye..oturdum,uzandım..uyusam mı?korur mu ben uyurken beni? güven temrini,uyuyormuş gibi..
her yer bembeyaz..gözlerim kamaşıyor..üstümde kürklü bir mont..uzaktan biri bana doğru yürüyor..bende ona doğru yürümeye başladım,bata çıka..karda yürümek zordur baya..yürüyorum,kim olduğunu bilmediğim siluete doğru..bişiler çekiyor..bembeyaz karın içinde yürürken,içimi kaplayan bir sıcaklıkla ilerliyorum..yüzüne bakamıyorum,gözlerimi kamaştırıyor..karlar prensi..yaklaştık..yüzünü bilemiyorum,karşı karşıyayız..yanyana geçip,elele tutuşup,başlıyoruz bata çıka ilerlemeye..dağın tepesine doğru yol alıyoruz..hiç ses yok!çok sıcak..ellerinden vücuduma akan bir sıcaklık var sadece..huzur...hmmm, evet yanında hissettiğim tek şey huzur..tepeye vardık,oturduk,bakmıyoruz hiç birbirimize..manzarayı izliyoruz..doğanın mucizelerine kaptırmışız..sonra kalkıyoruz ayağa,kızağa binip aşağıya kayıyoruz..tam çarpacakken uyanıyorum..gerçekten uyumuşum..bütün bunlar düş..kalktım,her yer karanlık..baktım ama göremedim..kalktım ayağa..bir anda
hissettim o da kalktı..güven temrini başarıyla tamamlandı..arkamda..yürümeye devam..elbet güvenecek ve görünecek gözüme...

daha daha

içimden ne olur gitme diye haykırdım..dış sesim sessizliğe büründü..acıdı,gerçekten çok acıdı..ama sustum..içimdeki haykırışlar artıkça,ben daha da sessizleştim..gömdüm içime..birikti gözyaşlarım çokça..korkarım, çağlayana dönüşmesinden..bu derin sessizliğim beni günden güne eritsede ben yinede susmayı tercih edeceğim..acımı,seni bastıracağım kalbime..sıkıntım artacak belkide..
günden güne daha da büyüyecek..belki bundan sonra hayatımda dahalar olacak sadece..ama ben yinede susmaya devam edeceğim..içimdeki haykırışları bir ben duyabileceğim..seni,aşkımı,özlemimi yenmek için savaşacağım..zamana yenilerek acılar dinicek,yaralar sarılıcak ama unutulmayacak bu kalp ağrısı..
bazen kafamı duvarlara vurmak istiyorum ya da kalbimi çıkarıp atmak..ama yapamıyorum..seni bedenim unutmaya yüz tutsada, kalbim unutamayacak gibi..zamanla başka kalp ağrılarım olacak..çünkü yaşamaya devam edeceğim sensizce..ama sen içimde bir nokta olarak kalacaksın!ya da ünlem..üç noktaya dönüşemeyecek bir aşksın..noktayı koyduk birbirimize..
ama dediğini hatırlayacağım..sevgi illaki sahip olmak değil ona..uzaktan da olsa,sevmeye devam etmek delice...
!!!